Zoveel stappen vooruit gezet,
toch hapert de motor bij de start.
Of ik het wil of niet, onbewust,
slaat de kortsluiting weer in mijn hart.
Waarom moet mijn brein
steeds weer in overdrive?
Kan ik niet simpelweg
genieten in het moment?
Opnieuw durven liefhebben,
dat zou toch moeten kunnen?
Zelfs als je onderhuids
af en toe nog rouwend
op de grond ligt
Daar blijf ik
Op hopen